ANILARIM

KIŞIN AYAZINDA BİR GECE: EMNİYETİN SOĞUK KORİDORLARINDAN HASTA YATAĞINA

Hayatımdan Bir Kesit — Davet Yolunda Unutamadığım Bir Gece

Mevsimlerden kıştı…

Gökyüzü kurşuni bulutlarla örtülmüş, soğuk rüzgârlar sokakların tenha köşelerinde uğuldamaya başlamıştı. Güneş erkenden çekiliyor, akşamın karanlığı şehrin üzerine ağır bir örtü gibi iniyordu. İnsanlar evlerinin sıcaklığına sığınırken ben yine yollardaydım.

Bir davetten diğerine, bir dersten başka bir derse koşuyordum.

Kimi zaman dondurucu bir ayazın altında, kimi zaman yağmurun ıslattığı sokaklarda… Fakat bütün bu zahmetlerin ötesinde beni ayakta tutan bir düşünce vardı: İnsanlara Allah'ın dinini anlatabilmek, tevhidin hakikatini ulaştırabilmek, Kur'an ve sahih Sünnet'in aydınlığını gönüllere taşıyabilmek.

Soğuk bedenime işliyordu belki ama davetin heyecanı içimdeki sıcaklığı koruyordu.

O gün de böyle geçmişti.

Dersimi bitirmiş, yorgun fakat huzurlu bir şekilde evime dönmüştüm. Ne var ki kapıdan içeri girdiğimde eşimin yüzündeki endişe, gecenin henüz bitmediğini haber veriyordu.

Bana dönerek:

“Bugün terörle mücadele ekipleri geldiler. Seni sordular. Evde olmadığını söyleyince yarın mutlaka emniyete gelmen gerektiğini bildirdiler.”

Bir an sustum.

İnsan bazen duyduğu bir haber karşısında şaşırmaktan çok, o haberin nedenini anlamaya çalışır.

Ben ne yapmıştım?

Kime zarar vermiştim?

Kimin malına el uzatmış, kimin canını tehdit etmiştim?

Hangi insanın huzurunu bozmuş, hangi kapıya korku salmıştım?

Benim suçum neydi?

Allah'ın birliğini anlatmak mı? İnsanları namaza, ibadete, güzel ahlâka çağırmak mı? Kur'an'dan ayetler okumak, Resûlullah'ın hadislerini öğretmek, insanlara dinlerini öğrenmelerini tavsiye etmek mi?

Eğer bütün yaptığım bunlardan ibaretse, neden evimin kapısına terörle mücadele ekipleri geliyordu?

Neden eşim böyle bir endişeye sürükleniyordu?

Neden bir davetçi, ailesinin huzurunu düşünmek yerine kendisine yöneltilen şüphelerin gölgesinde yaşamak zorunda bırakılıyordu?

Bir insanın suçlu olup olmadığı araştırılabilir; fakat hiçbir insan, yalnızca dinî düşüncelerinden ve meşru davet faaliyetlerinden dolayı peşinen suçlu muamelesi görmemeliydi.

Ertesi gün emniyetin yolunu tuttum.

EMNİYETİN EN ALT KATINDA

Terörle mücadele birimi emniyet binasının alt katlarındaydı.

Merdivenlerden indikçe sanki yalnızca binanın altına değil, insanın içini ürperten başka bir dünyanın derinliklerine doğru ilerliyordum.

Koridorlar soğuktu.

Duvarlar sessizdi.

Kapılar ağır, ortam kasvetliydi.

Oraya gelen bir insanın üzerinde daha hiçbir soru sorulmadan psikolojik bir baskı oluşuyordu. Oysa devletin güvenlik kurumları, suçsuz insanların korkuyla değil, hukuk güvencesiyle karşılanması gereken yerler olmalıydı.

Bir süre sora sora gitmem gereken bölümü buldum.

İçeride duvar kenarlarına yerleştirilmiş ikili oturma düzenleri vardı. Bazı kimseler oturmuş, görevlilere bilgiler aktarıyordu. Araya çekilmiş perdeler yüzlerini gizliyordu.

Kim olduklarını bilmiyordum.

Ne anlattıklarını da…

Fakat bu manzara, içinde bulunduğum ortamın ağırlığını daha da artırıyordu.

Sonunda beni bir odaya aldılar.

Sorular başladı.

Karşımda ifademi yazan bir polis memuru oturuyordu. Ben konuşuyor, o söylediklerimi kayda geçiriyordu. Fakat dikkatimi çeken bir davranışı vardı. Cümlelerimi daha düzgün, daha makul, daha anlaşılır bir ifadeye dönüştürüyor, ardından bunu bana memnuniyetle söylüyordu.

Sanki bana şunu anlatmak istiyordu:

“Merak etme, ne demek istediğini doğru şekilde yazıyorum.”

O an içimden geçirdim:

İşte böyle olmalıydı devletin polisi!

Vatandaşına düşman gibi bakmayan, onu küçük düşürmeyen, yetkisini korkutmak için kullanmayan, hakkını koruyan bir görevli…

Bir insanın devlet memuru olması, merhametini ve vicdanını kapının dışında bırakmasını gerektirmiyordu.

Üstelik karşısındaki insan bir Müslümansa, ona duyduğu kardeşlik hissi de adalet duygusunu güçlendirebilirdi.

Adalet, yalnızca sevdiğine iyi davranmak değildir; sevmediğine de haksızlık etmemektir.

Allah Teâlâ şöyle buyurur:

“Bir topluluğa olan kininiz sizi adaletsizliğe sevk etmesin. Adaletli olun. Bu, takvaya daha yakındır.”

(Mâide, 8)

İfade veren bir insanın sözlerini çarpıtmadan, kastettiği anlamı koruyarak kayda geçirmek bile başlı başına bir ahlâk ve hukuk sorumluluğuydu.

O polis memurunun davranışı, o kasvetli odanın içinde karşılaştığım insani bir sıcaklıktı.

Fakat bu sıcaklık uzun sürmedi.

KAPIDAN UZANAN TANIDIK YÜZ

İfadem devam ediyordu.

Birden kapı açıldı.

İçeriye önce bir baş uzandı.

Ardından o tanıdık yüzü gördüm.

Kalın, pala bıyıklarıyla, sert bakışlarıyla, ülkücü kimliğiyle tanıdığım o polis…

Daha önce de karşıma çıkmış, bana yönelik tavırlarıyla rahatsızlık vermişti.

Demek yine buradaydı!

Beni görür görmez seslendi:

“Sen neden kendine Ubeydullah diyorsun?”

Sorunun kendisi bile düşündürücüydü.

Bir insanın seçtiği isim neden bir polis memurunun özel ilgisini çekiyordu? Bu isimde onu rahatsız eden ne vardı?

Ubeydullah…

Allah'ın kulu.

Ben bu ismi seviyordum. Çünkü bana kulluğumu hatırlatıyordu. İnsanın yaratılış gayesini, Rabbine olan bağlılığını, hiçbir mahlûku ilahlaştırmaması gerektiğini hatırlatıyordu.

Tebessüm ederek:

“Bu ismi seviyorum.” dedim.

Sonra yüzüne bakarak ekledim:

“Yine beni buldun!”

Sert bakışlarla karşılık verdi:

“Ben senin hep yanındayım!”

Sözlerinde dostluk yoktu.

Bakışlarında yakınlık yoktu.

Ben bu cümleyi bir güvence olarak değil, gözdağı verme çabası olarak hissettim.

Aklınca beni korkutacak, yıldıracak, davet çalışmalarından uzaklaştıracaktı.

Oysa insanın kalbinde Allah'a tevekkül yerleştiğinde, insanların tehditleri hakikatin ölçüsünü değiştiremezdi.

Elbette insan korku hissedebilir. İnsan üzülür, yorulur, incinir. Fakat korkunun varlığı, korkulan her şeye boyun eğmeyi gerektirmez.

İçimden şöyle geçirdim:

Sen benim yanımda olduğunu söylüyorsun. Fakat ben biliyorum ki Allah'ın ilmi, kudreti ve hükmü her şeyi kuşatmıştır. Senin yetkin de, benim hayatım da O'nun takdirinin dışına çıkamaz.

Kur'an'ın şu ayeti zihnimde yankılanıyordu:

“Allah bize yeter. O ne güzel vekildir!”

(Âl-i İmrân, 173)

O polis kapıdan çekildi.

Fakat ardında bıraktığı sözler, odanın içinde bir süre daha dolaşıyor gibiydi.

GECE SAAT ÜÇ: SERBESTSİN!

Saatler geçti.

Sorular soruldu.

Cevaplar verildi.

Zaman ilerledikçe gecenin sessizliği emniyet binasının koridorlarına çöktü.

Nihayet beklediğim söz söylendi:

“Serbestsin, gidebilirsin.”

Serbesttim!

Fakat saat gece üç civarıydı.

Dışarıda kış bütün sertliğiyle hüküm sürüyordu.

Yağmur yağıyordu.

Soğuk, insanın iliklerine işleyen cinsten bir soğuktu.

Emniyet binasından dışarı çıktığımda yüzüme çarpan rüzgâr, sanki saatlerdir içeride bekleyen bütün yorgunluğumu bir anda üzerime yükledi.

Etrafıma baktım.

Sokaklar ıssızdı.

Dolmuş yoktu.

Beni evime götürecek bir araç da yoktu.

İçerideki görevlilerden hiçbiri bu saatte nasıl döneceğimi sormamıştı.

Bir insanı saatlerce sorgulayıp gecenin üçünde soğuk ve yağmurlu bir sokağa bırakmanın insani tarafı üzerinde düşünmeden edemiyordum.

Elbette serbest bırakılmam gerekiyorsa bırakılacaktım. Fakat hukukî işlemin bitmesi, insani sorumluluğun da tamamen bittiği anlamına mı geliyordu?

Bir görevli çıkıp:

“Bu saatte nasıl gideceksin? Eve ulaşabileceğin bir imkân var mı?”

diye sorsaydı ne kaybederdi?

Hiçbir şey.

Belki de insanın gönlünde devlet adına güzel bir hatıra bırakırdı.

Fakat kimse sormadı.

Ben de kimseden bir şey istemedim.

YAĞMURUN ALTINDA UZUN BİR YÜRÜYÜŞ

Bir an tanıdıklarımdan birini aramayı düşündüm.

Belki gelirlerdi.

Belki bir kardeşim uykusundan kalkar, aracına biner, beni evime götürürdü.

Ama sonra vazgeçtim.

Bu olayın başkalarının başına iş açmasından çekindim.

Belki korkarlardı.

Belki emniyete gelmek istemezlerdi.

Belki de benimle ilgilendikleri için kendilerinin de takip edileceğini düşünürlerdi.

Daha önemlisi, bu olayın davet çalışmalarına, derslerimize ve etrafımızdaki kardeşlerimize zarar vermesini istemiyordum.

Kendi kendime:

“Bırak, bu gecenin zahmetini de sen çek.” dedim.

Ve yürümeye başladım.

Yağmur yüzüme vuruyordu.

Soğuk rüzgâr elbiselerimin arasından bedenime işliyordu.

Ayakkabılarım ıslanmaya başlamıştı.

Bir süre sonra yağmurdan korunmaya çalışmanın hiçbir anlamı kalmadı. Çünkü artık neredeyse tamamen ıslanmıştım.

Sokak lambalarının altında yağmur damlaları parlıyor, uzayıp giden yollar sanki hiç bitmeyecekmiş gibi görünüyordu.

Her adımda biraz daha üşüyordum.

Ellerim soğuktan uyuşuyor, bedenim titriyordu.

Fakat yürümekten başka çarem yoktu.

O uzun yolda yalnızca ayaklarım yürümüyordu.

Zihnim de yürüyordu.

Yıllardır yaptığım davetleri düşünüyordum.

İnsanlara anlattığım ayetleri…

Öğrettiğim hadisleri…

Tevhidi öğrenmek isteyen gençleri…

Namaza başlayan insanları…

Dinin hakikatini öğrenmek için derslerimize gelen kardeşleri…

Sonra kendime yeniden soruyordum:

Bütün bunların karşılığı neden böyle olmalıydı?

Ben kimseden ayrıcalık istemiyordum.

Kimsenin bana özel bir muamele yapmasını beklemiyordum.

Yalnızca suçlu olduğum ispatlanmadan suçlu gibi görülmemeyi, düşüncelerim sebebiyle baskı hissetmemeyi, ailemin huzurunun gereksiz yere bozulmamasını istiyordum.

Bir davetçinin fikirleri eleştirilebilir. Söyledikleri tartışılabilir. Yanlışları delillerle ortaya konulabilir. Fakat ilmî görüşlere verilecek cevap, korkutma ve yıldırma olmamalıdır.

O gece yağmurun altında yürürken zihnimde bu düşünceler vardı.

BEŞ GÜNLÜK HASTA YATAĞI

Nihayet eve ulaştım.

Kapıyı açtığımda üzerimde kuru kalmış neredeyse hiçbir şey yoktu.

Elbiselerim sırılsıklamdı.

Ayakkabılarım su içindeydi.

Bedenim soğuktan titriyordu.

Yol bitmişti ama gecenin bedeli henüz bitmemişti.

Ardından hastalandım.

Tam beş gün yatağa düştüm.

Bedenim bitkindi.

Halsizlik üzerime çökmüştü.

Bazen gözlerimi kapatıyor, o geceyi yeniden yaşıyordum.

Emniyetin alt katındaki kasvetli koridorları…

İfade odasını…

Sözlerimi düzgün yazmaya çalışan polis memurunu…

Kapıdan başını uzatan pala bıyıklı polisi…

“Ben senin hep yanındayım!” sözünü…

Ve gecenin üçünde yağmurun altında başladığım o uzun yürüyüşü…

Hepsi gözlerimin önünden geçiyordu.

İnsan bazı olayları yaşarken sabreder.

Fakat yıllar sonra hatırladığında, o gün bastırdığı acının hâlâ kalbinin bir köşesinde durduğunu fark eder.

Benim için de öyle oldu.

Aradan zaman geçti.

Nice dersler verdim.

Nice insanlarla tanıştım.

Nice zorluklarla karşılaştım.

Fakat o beş günlük hasta yatağını düşündüğümde içimde hâlâ ince bir sızı hissederim.

Çünkü beni asıl inciten yalnızca soğuk değildi.

Yalnızca yağmur değildi.

Yalnızca hastalık da değildi.

Beni inciten, hiçbir insana zarar vermemiş olmanın huzurunu taşırken böylesine ağır bir muameleyle karşı karşıya kalmış olmaktı.

Bir insanın ailesinin endişeye sürüklenmesi, saatlerce sorgulanması, ardından gecenin karanlığında kendi hâline bırakılması…

Bunlar kolay unutulmuyordu.

HER ŞEY ALLAH'IN TAKDİRİYLE

Fakat bütün bunların üzerinde değişmeyen bir hakikat vardı.

Elhamdülillah!

Her şey Allah'ın takdiriyleydi.

Mülk O'nundu.

Hüküm O'nundu.

Kaza ve kader O'nundu.

Hiçbir insan O'nun izni ve takdiri dışında bir şey gerçekleştiremezdi.

Allah Teâlâ şöyle buyurmuştur:

“De ki: Allah'ın bizim için yazdığından başkası bize asla isabet etmez. O bizim Mevlâmızdır. Müminler yalnız Allah'a tevekkül etsinler.”

(Tevbe, 51)

Bu inanç, yaşanan haksızlıkları haklı kılmazdı. Zulmü mazur göstermezdi. İnsanların sorumluluğunu ortadan kaldırmazdı.

Fakat kulun kalbine şu hakikati yerleştirirdi:

İnsanların elinde sınırsız bir kudret yoktur.

Hiçbir makam mutlak değildir.

Hiçbir tehdit Allah'ın hükmünden üstün değildir.

Ve hiçbir kul, Allah'a isyan konusunda başka bir kula boyun eğmek zorunda değildir.

Ben de bunu biliyordum.

O gece emniyet binasından çıktığımda da biliyordum.

Yağmur altında yürürken de biliyordum.

Beş gün hasta yatağında yatarken de biliyordum.

Belki bedenim yorulmuştu.

Belki kalbim incinmişti.

Belki yaşadığım muamele zihnimde silinmeyecek izler bırakmıştı.

Fakat bütün bunlar, insanları Allah'ın dinine davet etme sorumluluğumu ortadan kaldırmıyordu.

YILLAR SONRA GERİYE BAKARKEN

Bugün o geceyi düşündüğümde, gözlerimin önüne önce emniyet binası gelmez.

Önce o polis memuru da gelmez.

İlk hatırladığım şey, gecenin üçünde yağmurun altında yürüyen o yorgun hâlimdir.

Sokaklar sessiz…

Elbiselerim ıslak…

Bedenim üşüyor…

Evime ulaşmaya çalışıyorum…

Ve kimsenin haberi olmadan, kimseyi rahatsız etmeden, o gecenin yükünü kendi başıma taşıyorum.

Sonra beş günlük hasta yatağım geliyor aklıma.

İşte orada içim hâlâ sızlıyor.

Bazen düşünüyorum:

O gece bana yapılanların hepsi gerçekten gerekli miydi?

Bir insanın dinini anlatması, ona böyle davranılmasını haklı kılabilir miydi?

Devletin gücü, vatandaşını korkutmakla mı; yoksa onun hukukunu, güvenliğini ve onurunu korumakla mı yücelirdi?

Ben o gün de bugün de aynı kanaatteyim:

Devletin gerçek gücü, masum insanlara korku salmasında değil; suçla mücadele ederken dahi adaletten, hukuktan ve merhametten ayrılmamasındadır.

O geceyi unutmadım.

Yağmuru unutmadım.

Soğuğu unutmadım.

Hasta yatağımı da unutmadım.

Ama o geceden geriye yalnızca bir acı kalmadı.

Bir hakikat daha kaldı:

İnsan bazen başkalarının kendisine yaşattığı acıyı yıllarca unutamaz. Fakat o acıya rağmen Allah'a olan kulluğunu, hakkı söyleme sorumluluğunu ve adalete olan bağlılığını koruyabilir.

Benim o geceden taşıdığım en büyük ders buydu.

Ve şimdi yıllar sonra aynı kelimeyle bitiriyorum:

Elhamdülillah…

UBEYDULLAH ARSLAN
İslâm Davetçisi — Hayatımdan Hatıralar

UBEYDULLAH ARSLAN
İslam Davetçisi